Chatten : hiervan ben ik al lange tijd een passieve gebruiker. Onze tieners zijn er namelijk verslingerd aan. Probleemloos kunnen zij een conversatie aan de gang houden met een vijftal personen tegelijkertijd. Ondertussen is het 'gepling-plong' waarmee een nieuwe boodschap zich aankondigt niet uit de lucht. Wat ze neerschrijven is een soort codetaal voor insiders en elke regel wordt afgesloten met een overvloed aan emoticons. Soms gaan de mondhoeken naar beneden en wordt er driftig op het klavier getokkeld : een hevige ruzie is aan de gang. Soms wordt er gechat om een opgave door te geven uit een vergeten schoolhandboek. Of worden er gesprekken aangeknoopt met de vrienden van de vrienden van.
Nee deze toepassing is privé niet direct iets voor mij. Ik mis de mogelijkheid om wat je wil overbrengen bedachtzaam te formuleren zoals dat kan in een email, brief of zelfs een blog. Ik mis de verbale nuances van een telefoongesprek.
Wat het gebruik ervan in plaatselijke bibliotheken betreft, vind ik het emailen met gebruikers al progressief genoeg en de gewone conversatie met collega's de meest praktische.
Grotere bibliotheken met veel filialen en overkoepelende instellingen zouden er daarentegen wel iets mee kunnen. Bijvoorbeeld het organiseren van chatsessies met auteurs of het stellen van prangende vragen aan het bibpersoneel van dienst. Maar toch ben ik van mening dat er ook hiervoor meer 'sociale' alternatieven te vinden zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten